صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۹۶۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دیدن بیحاصلان بر آسمان باشد گران نخلهای بیثمر بر باغبان باشد گران ما سبکروحان به امید شهادت زندهایم پیش ما ذکر حیات جاودان باشد گران هر دو عالم چیست تا نتوان بهای عشق داد؟ قیمت یوسف چرا بر کاروان باشد گران؟ هر سر موی مرا آورد در فریاد درد میزبان گردد سبک، چون میهمان باشد گران بیهوای عشق، سر بر کشتی جسم است بار کار لنگر میکند چون بادبان باشد گران تشنه خون هوسناکان بود عشق غیور میهمان بیادب بر میزبان باشد گران شکوه از سنگ ملامت نیست مجنون مرا بر دل مخمور کی رطل گران باشد گران؟ صحبت بیدرد اگر یک لحظه باشد سهل نیست درد اگر چه ذرهای باشد همان باشد گران پیش اهل دل سخن از عالم فانی مگو در بهاران جلوه برگ خزان باشد گران هیچ نقشی بر دل روشن ضمیران بار نیست موج هیهات است بر آب روان باشد گران خشک مغزان را دماغ دولت و اقبال نیست سایه بال هما بر استخوان باشد گران یاد من صائب چه با آن خاطر نازک کند سجدهام جایی که بر آن آستان باشد گران