صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۸۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
آیینه خانهایم و دم از نور میزنیم شمشیر برق بر جگر مور میزنیم بر روی تخت دار، مربع نشستهایم میاز شرابخانه منصور میزنیم تا کی زند ز رخنه دل جوش، آرزو؟ مشت گلی به خانه زنبور میزنیم هر جا کمان موی شکافی به زه کنیم مژگان مور در شب دیجور میزنیم آزرده میکنیم دلش را ز حرف سخت از جهل، سنگ بر شجر طور میزنیم اینجا کلیم رخصت پروانگی نیافت بال و پری عبث به هم از دور میزنیم این نالههای شعله فشان صائب از جگر از شوق عندلیب نشابور میزنیم