صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۸۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
با شوخ دیدگان هوس آشنا نیم چون عقده حباب اسیر هوا نیم دنبال بیقراری دل سر نهادهام چون کاروان ریگ پی رهنما نیم دارم عقیق صبر به زیر زبان خویش مانند خضر تشنه آب بقا نیم دیوانهام ولیک بغیر از دو زلف یار دیگر به هیچ سلسلهای آشنا نیم اصلاح هیچ شمع پریشان نمیکنم ایمن ز تیغ بازی صبح جزا نیم دارم چو غنچه دست تصرف در آستین در بوستان گسسته عنان چون صبا نیم در آفتابروی قناعت نشستهام در جستجوی سایه بال هما نیم بیطاقتی همان در فریاد میزند هر چند همچو بوی گل از گل جدا نیم هر چند آبروی حیاتم به باد رفت شرمنده غباری ازین آسیا نیم بیرون ز تنگنای سپهرست سیر من چون پست فطرتان به زمین آشنا نیم نقش (امل) ز لوح دل خویش شستهام در ششدر تعلق چون بوریا نیم آب حیات را به خضر باز میدهم حمال بار منت اهل سخا نیم با مردم سبک نکنم دست در میان بیلنگر و سبکسر چون کهربا نیم صائب حساب زندگی خود نمیکنم از عمر آن نفس که با یاد خدا نیم