صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۸۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما تلخی جهان به رخ تازه میکشیم این زهر را زیاده ز اندازه میکشیم محتاج اشک ما نبود آب و رنگ حسن از سادگی به چهره گل غازه میکشیم آشفتگی است لازم جمعیت حواس بیجا ز چرخ منت شیرازه میکشیم افسرده است مستی ما چون خمار ما ما جام را به تلخی خمیازه میکشیم از گل هزار حلقه رنگین درین چمن در گوش عندلیب ز آوازه میکشیم میسوزد از شفق نفس خونچکان ما تا همچو صبح یک نفس تازه میکشیم بیشی کمی است شوق چو افتاد بیشمار دریا کشیم و باده به اندازه میکشیم چون بلبل دراز نفس منت بهار صائب درین چمن پی آوازه میکشیم