صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۸۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما درد را به ذوق میناب میکشیم از آه سرد منت مهتاب میکشیم از حیف و میل پله میزان ما تهی است از سنگ، ناز گوهر سیراب میکشیم پاکی است شرط صحبت پاکیزه گوهران پیش از پیاله دست و دهن آب میکشیم! بر خاک تشنه جرعه فشانی عبادت است ما باده را به گوشه محراب میکشیم از آب زندگی نکشد هیچ تشنه لب نازی که ما ز خنجر سیراب میکشیم داریم با کجی طمع راستی ز خلق گوهر برون ز بحر به قلاب میکشیم نتوان به خار و خس ره سیلاب را گرفت دست ازعنان این دل بیتاب میکشیم ترسانده است دولت بیدار چشم ما از بخت خفته ناز شکر خواب میکشیم از رفتن حیات که بودیم دلگران امروز ناز آمدن آب میکشیم ما خواب را به دیده خود تلخ کردهایم شیر و شکر ز ساغر مهتاب میکشیم صائب به زور گریه بیاختیار، ما در گوش بحر حلقه گرداب میکشیم