صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۸۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما زهر را به جبهه بگشاده چون کشیم؟ خمیازه را به چاشنی باده چون کشیم؟ از کوه قاف بال پریزاد عاجزست بار جهان به خاطر آزاده چون کشیم؟ در فکر آسمان و زمینیم روز و شب با این غبار ودود، نفس ساده چون کشیم؟ ما خون ز دست یار به صد ناز خوردهایم از دست دیگران قدح باده چون کشیم؟ دریا و موج تشنه آمیزش همند از عشق دامن دل آزاده چون کشیم؟ طوفان به بادبان ننهفته است هیچ کس بر روی شید، پرده سجاده چون کشیم؟ ما ره به خط بیقلم یار بردهایم منت ز حرفهای قلم زاده چون کشیم؟ فرمان قتل نیست چو پروانه مراد ما ناز نوخطان ز رخ ساده چون کشیم؟ صائب بهشت جای خس و خار خشک نیست زهاد را به انجمن باده چون کشیم؟