صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۸۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چون صبح خنده با جگر چاک میزنیم در موج خیز خون نفس پاک میزنیم هر جا که موج حادثه ابرو بلند کرد ما چون حباب پیرهنی چاک میزنیم همت به هیچ مرتبه راضی نمیشود در دام، فال حلقه فتراک میزنیم در سردسیر خاک که یک روی گرم نیست جوشی به زور شعله ادراک میزنیم چون کاروان ریگ به منزل نمیرسیم چندان که قطره بر ورق خاک میزنیم ناخن حریف آبله دل نمیشود بر قلب شیشه خانه افلاک میزنیم صائب کدام غبن به این میرسد که ما داریم میبه ساغر و تریاک میزنیم