صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نداد عشق گریبان به دست کس ما را گرفت این میپر زور، چون عسس ما را اگر چه سگ به مرس میکشند صیادان کشیده است سگ نفس در مرس ما را تمام روز ازان همچو شمع، خاموشیم که خرج آه سحر میشود نفس ما را فغان که منزل دور و دراز وادی عشق نکرد دل تهی از ناله چون جرس ما را خراب حالی ما لشکری نمیخواهد بس است آمدن و رفتن نفس ما را ترا که پای گلی هست، میبه ساغر کن که زهد خشک کشیده است در قفس ما را به گرد خاطر ما آرزو نمیگردید لب تو ریخت به دل رنگ صد هوس ما را اگر چه در قفس افتادهایم از گلزار ز گل نمیگسلد رشته نفس ما را شکسته بال و پرانیم، جای آن دارد که باغبان کند از چوب گل قفس ما را غریب گشت چنان فکرهای ما صائب که نیست چشم به تحسین هیچ کس ما را