صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۷۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گاهی در آب دیده و گاهی در آتشیم درمانده متابعت نفس سرکشیم کردند پای بوس هدف تیرهای راست ما از کجی مقید زندان ترکشیم موج سراب در دل شب آرمیده است ما روز و شب ز طول امل در کشاکشیم چون خار اگر گلی نشکفت از وجود ما از جسم زار سلسله جنبان آتشیم در جام لاله ریخت نمک سردی خزان ما از میغرور همان مست و سرخوشیم چیدند گل ز دولت بیدار غافلان ما همچو خوابهای پریشان مشوشیم دیویم چون ز خویش خبر دار میشویم چون بیخبر شویم ز هستی پریوشیم صائب چو موج بر سر این بحر بیکنار دایم ز خوش عنانی خود در کشاکشیم