صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۸۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما همچو خار سلسله جنبان آتشیم سنگ فسان تیزی مژگان آتشیم تا تازهایم نبض بهاریم همچو خار چون خشک میشویم رگ جان آتشیم از درد و داغ عشق نداریم شکوهای ما چون شرار طفل دبستان آتشیم تا غنچهایم پرده رازیم عشق را چون باز میشویم گلستان آتشیم بال پری ز غیرت ما میتپد به خاک پروانه وار چتر سلیمان آتشیم افسرده خاطریم چو پروانه روزها شبها چو شمع دست و گریبان آتشیم از اشک گرم آب حیاتیم خاک را از آه سرد سنبل و ریحان آتشیم خاشاک ما به عشق جهانسوز بار نیست از پیچ و تاب، زلف پریشان آتشیم از روی گرم ماست دل لاله سنگداغ هر چند فرد باطل دیوان آتشیم از ما اثر مجوی که چون دانه سپند خرمن به باد داده جولان آتشیم چون گل ز دامنتر ما آب میچکد عمری است گر چه در ته دامان آتشیم حیف است حیف سوخته گردد کباب ما کز اشک لاله گون نمک خوان آتشیم ما را چو داغ لاله امید نجات نیست پای به خواب رفته دامان آتشیم زین خاکدان به عالم بالاست چشم ما چون دود، گردباد بیابان آتشیم از درد و داغ عشق بود آب و تاب ما ما همچو شمع زنده به احسان آتشیم در دست ماست نبض دل داغدار عشق چون رشتههای شمع رگ جان آتشیم پروانهها ز ما به حیات ابد رسند چون شمع، خضر چشمه حیوان آتشیم کی سوختن بر آتش ما آب میزند؟ صائب چنین که تشنه طوفان آتشیم