صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۶۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما همچو غنچه سر به گریبان کشیدهایم گوی مراد در خم چوگان کشیدهایم خون همچو نافه در تن ما مشک میشود تا دست خود ز نعمت الوان کشیدهایم شیرین شده است تا چو گهر استخوان ما بسیار تلخ و شور ز عمان کشیدهایم رنجیدهایم اگر ز وطن حق به دست ماست آنها که ما ز سیلی اخوان کشیدهایم گشته است توتیای قلم استخوان ما از بس که بار منت احسان کشیدهایم از موجه سراب درین دشت آتشین بسیار ناز چشمه حیوان کشیدهایم خود را ز مکردوست نمایان روزگار گاهی به چاه و گاه به زندان کشیدهایم چون مور خاکسار ز گفتار شکرین خود را به روی دست سلیمان کشیدهایم تا چشم ما به دولت بیدار وا شده است یک عمر مشق خواب پریشان کشیدهایم ما پردهها ز آبله پای خود ز رشک بر روی خارهای مغیلان کشیدهایم صائب ز سیل حادثه از جا نمیرویم ما پای خود چو کوه به دامان کشیدهایم