صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۶۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا واله نظاره آن ماهپارهایم از خود پیادهایم و به گردون سوارهایم سیر وجود ما نتوان کرد سالها هر چند قطرهایم ولی بیکنارهایم هستی ما و نیستی ما برابرست محو فروغ مهر چو نور ستارهایم در محفلی که شعله ندارد زبان لاف ماگرم خودنمایی خود چون شرارهایم نتوان به ریگ بادیه ما را شمار کرد چون درد و داغ اهل هنر بیشمارهایم خاک اوفتاده نیست اگر ما فتادهایم گردون پیاده است اگر ما سوارهایم آسیب ما به سوخته جانان نمیرسد هر چند آتشیم ولی بیشرارهایم هشیار از تپانچه محشر نمیشویم ما این چنین که از میغفلت گذارهایم تا کی ز جوی شیر و ز جنت سخن کنی؟ ای واعظ فسرده، نه ما شیر خوارهایم! از چاره بینیاز بود درد و داغ عشق ما بهر چشم زخم، طلبکار چارهایم ماند چسان درست دل چون کتان ما؟ آیینه دان جلوه آن ماهپارهایم هرگز ز کار خود گرهی وا نکردهایم با آن که دستگیرتر از استخارهایم روز جزا که پرده بر افتد ز کار ما روشن شود به بیبصران ما چه کارهایم این آن غزل که مولوی روم گفته است در شکر همچو چشمه و در صبر خارهایم