صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۶۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما هر کجا که تیغ زبان برکشیدهایم در گوش تیغ حلقه جوهر کشیدهایم گردیده است گریه گره در گلوی شمع در محفلی که رشته ز گوهر کشیدهایم افسردگی علاج ندارد، و گرنه ما خود را به زیر بال سمندر کشیدهایم گشته است تازیانه گلگون اشک ما هر آستین که بر مژهتر کشیدهایم با تشنگی ز چشمه حیوان گذشتهایم از خضر انتقام سکندر کشیدهایم از کاروان رفته غباری است جسم ما ما رخت خود به عالم دیگر کشیدهایم آتش چه میکند به سپندی که سوخته است؟ ما در حیات خجلت محشر کشیدهایم در روز حشر سلسله جنبان رحمت است آه ندامتی که ز دل بر کشیدهایم از ما طلب حقیقت وحدت که باغ را در یکدیگر فشرده و بر سر کشیدهایم ما را مبین به دیده ظاهر که از حجاب خاکستری به چهره اخگر کشیدهایم چون زخم، رزق ما ز میان سمنبران تیغ برهنهای است که در بر کشیدهایم ما با خیال ساختهایم از وصال دوست سر در حضور گل به ته پر کشیدهایم صائب ز اشک تلخ ندامت درین جهان دامانتر به چشمه کوثر کشیدهایم