صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۶۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما رخت خود به گوشه عزلت کشیدهایم دست از پیاله، پای ز صحبت کشیدهایم مشکل به تازیانه محشر روان شود پایی که ما به دامن عزلت کشیدهایم خون در دل نعیم بهشت برین کند میلی که ما به دیده رغبت کشیدهایم در دانه خوشهای شده هر خوشه خرمنی تا خویش را به ملک قناعت کشیدهایم گام نهنگ ساحل مقصود ما شده است از بس که چار موجه کثرت کشیدهایم گشته است توتیای قلم استخوان ما تا سرمهای به چشم بصیرت کشیدهایم گردیده است سیلی صرصر به شمع ما دامان هر که را به شفاعت کشیدهایم تا صبح رستخیز به دندان گزیدنی است دستی که ما ز دامن فرصت کشیدهایم صبح وطن به شیر برون آورد مگر زهری که ما ز تلخی غربت کشیدهایم گردیده است آب دل ما ز تشنگی تا قطرهای ز ابر مروت کشیدهایم آسان نگشته است به آهنگ، ساز ما یک عمر گوشمال نصیحت کشیدهایم بوده است گوشه دل خود در جهان خاک جایی که ما نفس به فراغت کشیدهایم صائب چو سرو و بید ز بیحاصلی مدام در باغ روزگار خجالت کشیدهایم