صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۳۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما از امیدها همه یکجا گذشتهایم از آخرت بریده ز دنیا گذشتهایم سوداگری است خاک به زر ساختن بدل ما بهر آخرت نه ز دنیا گذشتهایم از ما مجو تردد خاطر که عمرهاست کز آرزوی وسوسه فرما گذشتهایم آسوده از پریدن حرص است چشم ما از توتیا به کوری اعدا گذشتهایم هر سایلی به ما نرسد در گذشتگی ما از گدایی در دلها گذشتهایم گشته است در میانه روی عمر ما تمام ما از پل صراط همین جا گذشتهایم عزم درست کار پر و بال میکند با کشتی شکسته ز دریا گذشتهایم آزادگان گر از سر دنیا گذشتهاند ما از سر گذشتن دنیا گذشتهایم از نقش پای ما سخنی چند چون قلم مانده است یادگار به هر جا گذشتهایم افتاده است شهپر پرواز ما بلند در بیضه از نشیمن عنقا گذشتهایم هر کس که پا نهاد گرفتار میشود بر هر زمین که سلسله بر پا گذشتهایم ما چون حباب منت رهبر نمیکشیم صدبار چشم بسته ز دریا گذشتهایم هموار ساخته است به ما شوق راه را در کوه اگر رسیده، ز صحرا گذشتهایم صائب ز راز سینه بحریم با خبر چون موج اگر چه تند ز دریا گذشتهایم