صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۳۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
این سطرهای آه که هر جا نوشتهایم از روی آن دو زلف چلیپا نوشتهایم بر زخم جوی شیر نمکها فشانده است سطری که ما به صفحه خارا نوشتهایم گاهی که حرف زلف و خط و خال گفتهایم بر کودکان برات تماشا نوشتهایم افتاده است شق چو قلم بر زبان ما تا از دل دو نیم سخن وا نوشتهایم نتوان هزار سال به طوفان نوح شست شرحی که ما به دل ز تمنا نوشتهایم هر چند نیست درد دل ما نوشتنی از اشک خود دو سطر به سیما نوشتهایم رزق هزار خار درین دشت آتشین بر دانههای آبله پا نوشتهایم ما شرح بیقراری مجنون خویش را از موجه سراب به صحرا نوشتهایم صد پیرهن زیاده ز سودای یوسف است سودی که ما به خویش ز سودا نوشتهایم هر چند غرقهایم، همان از حباب و موج مکتوب سر به مهر به دریا نوشتهایم بر صفحه دلی که غم عشق را سزاست ما شوخ دیدگان غم دنیا نوشتهایم در خواب غفلت است فلک، ورنه ما ز آه طومارها به عالم بالا نوشتهایم از پست فطرتی است که ما رزق خویش را بر خوشه بلند ثریا نوشتهایم دست ز کار رفته ما نیست بیشعور از نبض، خط راه مسیحا نوشتهایم بر فرد آفتاب قلم میکشیم ما تا نسخهای ازان رخ زیبا نوشتهایم صائب ز طبع نازک روشندلان عهد شرمندهایم شعر به هر جا نوشتهایم