صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۳۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خرسند با هزار تمنی نشستهایم با صد هزار درد تسلی نشستهایم از بادبان باد مرادیم بینیاز کشتی به خشک بسته تسلی نشستهایم بر آشیان ما نبود دست سنگ را بر شاخسار سد ره و طوبی نشستهایم دامن ز خارزار تعلق کشیدهایم بر مسند تجرد عیس نشستهایم از بخت تیره روز نداریم شکوهای زیر سیاه خیمه لیلی نشستهایم چون طفل شوخ، پیش ادیب بهانه جو آماده تپانچه و سیلی نشستهایم از ترس خلق در دهن شیر رفتهایم مجنون صفت به دامن وادی نشستهایم محتاج دستگیری طفلان ناقصیم بر رهگذر چون مردم اعمی نشستهایم ما سایه پرور شجر طور نیستیم در آفتاب روی تجلی نشستهایم ای ناخدا ز مصلحت ما بشوی دست ما با خدای خویش به کشتی نشستهایم پروانه داغ شو که به این بخت خواب دوست با شمع تا به صبح به دعوی نشستهایم صائب میان مردم عالم کمال ما این بس که کم به مردم دنیی نشستهایم