صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۱۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
اول سری به رخنه دیوار میکشم دیگر به آشیانه خود خار میکشم سوزن تمام چشم شد از انتظار و من با ناخن شکسته ز پا خار میکشم چون زاهدان به مهره گل دل نبستهام از سبحه بیش غیرت ز نار میکشم امسال خندهام نه چو گل از ته دل است خمیازه بر شکفتگی پار میکشم از خار خار تیغ به تن پوست میدرد از خون فزون ز نیشتر آزار میکشم دارم به هر دو دست دل نازک ترا از موم گرد آینه دیوار میکشم در حلقه جنون به چه رو سر درآورم؟ داغم به فرق و منت دستار میکشم در حلقه جنون به چه رو سر درآورم؟ داغم به فرق و منت دستار میکشم با شانه دست کرده یکی در شکست من دست از میان طره طرار میکشم آیینهام، به جامه خاکستری خوشم از بخت سبز زحمت زنگار میکشم صائب ز کوچه گردی زلف آمدم به تنگ خود را به گوشه دهن یار میکشم