صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۱۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از روی نرم سرزنش خار میکشم چون گل ز حسن خلق خود آزار میکشم آزادهام، مرا سرو برگ لباس نیست از مغز خود گرانی دستار میکشم هر چند شمع راهروانم چو آفتاب از احتیاط دست به دیوار میکشم آیینه پاک کردهام از زنگ قیل و قال از طوطیان گرانی زنگار میکشم جان میرسد به لب من شیرین کلام را تا حرف تلخی از دهن یار میکشم نازی که داشتم به پدر چون عزیز مصر در غربت این زمان ز خریدار میکشم مژگان صفت به دیده خود جای میدهم از پای هر که در ره او خار میکشم از بس به احتیاط قدم مینهم به خاک دست نوازشی به سر خار میکشم بیپردهتر چو بوی گل از برگ میشود هر چند پرده بر رخ اسرار میکشم صائب به هیچ دل نبود دیدنم گران بار کسی نمیشوم و بار میکشم