صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۱۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تیغ برهنه را به بغل تنگ میکشم چون ساغری ز باده گلرنگ میکشم شبدیز عقل ترک حرونی نمیکند گلگون باده را به ته تنگ میکشم خال تو سنگ کم به ترازوی من نهاد من هم متاع دل به همین سنگ میکشم! قرب مکان تسلی عاشق نمیدهد در پای ناقه ناله به فرسنگ میکشم آتش ز چشم تیشه فرهاد میجهد هر ناخنی که بر جگر سنگ میکشم صائب خمار زور چو میآورد به من مینای باده را به بغل تنگ میکشم