صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۰۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خط تو ریشه در رگ جان میدواندم خال تو تخم مهر به دل میفشاندم این شرم نارسا که نگهبان حسن توست از بهر یک دو بوسه بجان میرساندم دانم همین که میکشدم دل به خاک و خون آگاه نیستم که کجا میکشاندم دارم اگر چه دست به معشوق در کمر حیرت همان به کوه و کمر میدواندم این آتشی که در جگر من علم زده است در یک نفس به خاک سیه مینشاندم مشکل که روز حشر بیابم سراغ خویش زینسان که جلوه تو ز خود میستاندم غافل که غوطه در جگر خاک میزند آن ساده دل که گرد ز رخ میفشاندم دو دست سبزه دانه آتش برشته را دهقان عبث به خون جگر میدماندم نزدیکتر به لب بود از دست، رزق من حرص زیاده سر، به سفر میدواندم فربه چسان شوم، که درین دشت پر فریب صیاد سنگدل به نظر میچراندم در کام شیر ماندهام از دعوی خودی خضر من است هر که ز خود میرهاندم غفلت بلاست، ورنه من آن صید زیرکم کز خواب خوش تپیدن دل میجهاندم دستار مست و دامن اطفال نیستم چندین فلک چرا به زمین میکشاندم؟ چون صبح پاکدل نفس مهر میزنم چندان که چرخ نیش به دل میخلاندم بیهوشی من از اثر نکهت گل است ناصح عبث گلاب به رخ میفشاندم ذوق سفر چنین که عنانگیر من شده است صائب چو مهر گرد جهان میدواندم