صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۸۰۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
موی میان نبود که من همچو مو شدم بیرنگ بود حسن که یکرنگ او شدم آن زلف فتنه ساز که عمرش دراز باد نو خط تاب بود که من فتنه جو شدم انگاره بود گوی سبکسیر آفتاب روزی که من ربوده چوگان او شدم دیروز سر ز بیضه برآورد عندلیب گل در چمن نبود که من بذله گو شدم شد محو طوق فاخته و طوق من به جاست یارب چه روز بود گرفتار او شدم واقف نمیشود به سرم تیغ اگر زنند چون خط ز بس که محو بناگوش او شدم گلزار بیحصار، بهشت نظارگی است دیدم ترا خراب زمی، کامجو شدم صد آرزو به گرد دلم در طواف بود از حیرت جمال تو بیآرزو شدم لبهای میچکان ترا در طواف بود از حیرت جمال تو بیآرزو شدم لبهای میچکان ترا در سر شراب کردم نظاره تشنه صد آرزو شدم بیمار داری دل بیمار مشکل است جای شگفت نیست اگر تندخو شدم آن کعبه را که میطلبیدم به صد نیاز در پیش چشم بود چو بیجستجو شدم مفتاح قفل کعبه دل مهر خامشی است صد فتح روی داد چو بیگفتگو شدم یک گوهر نسفته درین نه صدف نماند صائب ز بس به بحر تفکر فرو شدم