صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۸۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از آفتاب رنگ نبازد ستارهام دل زنده از محیط برآید شرارهام خورشید محشرست دل آتشین من صبح قیامت است گریبان پارهام نور نگاه چشم غزالان وحشیم هم در میان مردم و هم بر کنارهام آن بیدلم که کشتی طوفان رسیده بود در طفلی از تپیدن دل گاهوارهام رطل گران خاک بود نقش پای من تا از شراب عشق تو مست گذارهام تا قامت تو سایه نیفکند بر سرم روشن نگشت معنی عمر دوبارهام شد برگ زرد و رنگ نگرداند میوهام عمرم تمام گشت و همان نیمکارهام چون موج از تردد خاطر درین محیط صائب یکی شده است میان و کنارهام