صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۸۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در عین وصل داغ جدایی چو لالهام خالی و پر ز ماه چو آغوش هالهام شد تشنهتر ز باده روشن پیالهام خالی و پر ز ماه چو آغوش هالهام مجنون من به گوش فلک حلقه میکشید روزی که بود ناف غزالان پیالهام هر دانهای به دام نمیآورد مرا باشد ز کوه قاف چو عنقا نوالهام پیر مرا فسرده نسازد چو دیگران با کهنگی جوان چو میدیر سالهام، ز افسردگی اگر میلعلی کنم به جام چون لاله خون مرده شود در پیالهام داغی که بود بر جگر از چشم لیلیم شد تازه از سیاهی چشم غزالهام دیگر عنان دل نتواند نگاه داشت صائب به گوش هر که رسد آه و نالهام