صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۸۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سر بر فلک ز همت والا کشیدهام تسبیح را ز دست ثریا کشیدهام هرگز نشد که بر سر حرف آورم ترا من کز دهان غنچه سخن وا کشیدهام گرکوه بیستون طرف بحث من شده است در خاک و خون به موی مدارا کشیدهام نیسان چرا گهر نکند قطره مرا؟ کم محنتی ز تلخی دریا کشیدهام؟ از پا کشند بیادبان خار را و من از خار راه او ز ادب پا کشیدهام از خاکمال حادثه ایمن نبودهام چون سایه رخت خویش به هر جا کشیدهام بارست بر تجرد من تهمت لباس داغم که پا به دامن صحرا کشیدهام! صائب دچار نشتر الماس گشته است بیش از گلیم خویش اگر پا کشیدهام