صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۷۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چو گل به ظاهر اگر خنده در دهان داریم به دیده خار ز اندیشه خزان داریم جگر شکاف محیط است چون عصای کلیم ز آه تیر خدنگی که در کمان داریم شکسته رنگی ما نامهای است واکرده چگونه درد دل خویش را نهان داریم؟ همان به بال و پر خود چو تیر میلرزیم اگر چه قوت پرواز از کمان داریم بری ز پرورش ما نخورد در همه عمر چو سرو و بید خجالت ز باغبان داریم اگر چه بیثمر افتادهایم خوش وقتیم که همچو سرو دل جمعی از خزان داریم ز اعتبارشود بیش خاکساری ما که ما به صدر همان جا در آستان داریم ازان جو شمع ز ما روشن است محفلها که هر چه در دل ما هست بر زبان داریم عجب که محو شود یاد ما ز خاطرها چو صبح حق نفس بر جهانیان داریم فغان ز داغ غریبی برشتهتر گردد علاقه ما به قفس بیش از آشیان داریم سگ در تو ز رزق هماست مستغنی و گرنه ما هم یک مشت استخوان داریم همین ز گرد یتیمی است چون گهر صائب کنارهای که درین بحر بیکران داریم