صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۷۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز میوه گر چه درین بوستان سبکباریم همان چو سرو به آزادگی گرفتاریم زمین مرده شد از نوبهار زنده و ما به خواب بیخبری همچو نقش دیواریم هزار پرده دل ما ز شب سیاهترست به چشم ظاهر اگر چون ستاره بیداریم مکن چو ذره ز وجد و سماع ما را منع که ما به بال و پر آفتاب سیاریم به چشم اگر چه به نقش و نگار مشغولیم دلی ز خانه آیینه پاکتر داریم جهان ز قیمت ما مفلس است و بیبصران گمان برند که ما مفلس خریداریم اگر چه طوطی ما سبز کرده سخن است گران به خاطر آیینه همچو زنگاریم چو ابر بر رخ ما تیغ میکشند از برق به جرم این که درین بوستان گهرباریم ز آب گوهر ماتر شود گلوی جهان لبی اگر چه ز شمشیر خشکتر داریم همان ز سنگدلی در شکست ما کوشند چو آب آینه هر چند صاف و همواریم اگر چه شهپر پرواز ماست لاله و گل همان چو قطره شبنم به بوستان باریم به قاف عزلت ازان رفتهایم چون عنقا که ما شکار پریزاد در نظر داریم چه نعمتی است که زاغ و زغن نمیدانند که ما به کنج قفس در میان گلزاریم کمند همت ما چین به خود نمیگیرد به هر شکار محال است سر فرود آریم توقع کرم از سفله داشتن کفرست سپهر هر چه به ما میکند سزاواریم ازان ترانه ما هوش میبرد صائب که پیرو سخن مولوی و عطاریم