صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۷۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
عنان گسستهتر از سیل در بیابانیم به هر طرف که قضا میکشد شتابانیم نمیشود که در آغوش ما نیایی تنگ تو شبنم گل و ما آفتاب تابانیم نظر به عالم بالاست ما ضعیفان را نهال بادیه و سبزه بیابانیم به کوی عشق ز نقش قدم فتاده تریم و گرنه در گذر خود، فلک خیابانیم ز برگریز خزان پای ما نمیلغزد که در ثبات قدم سرو این خیابانیم ازان ز ما همه عالم حساب میگیرند که در قلمرو انصاف، خود حسابانیم تو در حریم سویدا و ما سیه کاران چو گردباد سراسر رو بیابانیم به هر مقام که جمعیت است رحمت نیست ازان چو سیل به بحر عدم شتابانیم جواب آن غزل جامی است این صائب که ما ز ساغر غفلت تنک شرابانیم