صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۰۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ادب گذشته بر روی یکدیگر دستم وگرنه همچو صدف نیست بیگهر دستم تهی شود به لبم نارسیده رطل گران ز بس که ریشه دوانده است رعشه در دستم جدا چودست سبو از سرم نمیگردد ز بس به فکر تو مانده است زیر سردستم گره زکار دو عالم گشودن آسان است نمیرود پی این کار مختصر دستم کنون که شمع برون آمده است از فانوس زبال و پر کف خاکستری است در دستم ز آب گوهر من روی عالمی تازه است چو خاک اگر چه تهی مانده از گهر دستم به فکر مور میانی فتادهام صائب عجب رگی ز سخن آمده است در دستم