صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۰۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز بیغمی نه ز مطرب ترانه میطلبم برای گریه چو طفلان بهانه میطلبم شده است سنگ نشان دل ز بیپر و بالی ز آه سوختگان تازیانه میطلبم سیاه کاسه فتاده است چشمه حیوان ز عشق زندگی جاودانه میطلبم نظر به عالم غیب است گوشه گیران را ز خال کنج لب یار دانه میطلبم ربوده است ز من شوق خاکبوس قرار اگر چو موج ز دریا کرانه میطلبم ز ریگ روغن بادام چشم میدارم مروت از دل اهل زمانه میطلبم دهان تیشه فرهاد شد به خون شیرین هنوز مزد ازین کارخانه میطلبم گهر به گرد یتیمی نمیرسد اینجا من از محیط محبت کرانه میطلبم کجاست پله آزادی و گرفتاری حضور کنج قفس ز آشیانه میطلبم نمیرسد به هدف تیر کج به هیچ نشان همان ز ساده دلی من نشانه میطلبم نصیب خانه خرابان نمیشود صائب گشایشی که من از کنج خانه میطلبم