صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۰۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مرا که هست به دل کوه آهن از مردم سبک چگونه توانم گذشتن از مردم هزار رنگ گل از خار پای خود چینند جماعتی که نخواهند سوزن از مردم به چار موجه رد و قبول تن در ده ترا که نیست میسر گسستن از مردم تو آن زمان سر عیار پیشگان باشی که خویش را بتوانی ربودن از مردم به چشم بسته گل از خار میتوان چیدن به اعتزال توان طرف بستن از مردم اگرنه تیرگی آرد طمع چرا سایل چراغ میطلبد روز روشن از مردم برآورند سر از جیب آسمان صائب جماعتی که کشیدند دامن از مردم