صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۹۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چه غوطهها که درین بحر پر خطر زدهام که سر چو رشته برون از دل گهر زدهام بهتر دماغی من نیست لالهای امروز که یک دو جام ز خونابه جگر زدهام به یاد پنجه خونین دلخراشان است ز بیغمی نبود گر گلی به سر زدهام به مایه داری مژگان خونفشانم نیست چو برق بر رگ هر ابر نیشتر زدهام دهن چگونه گشایم به ابر همچو صدف که پشت دست به دریای پر گهر زدهام همان نفس ز شفق کردهاند خون به دلم اگر ز ساده دلی خنده چون سحر زدهام به جستجو نتوان آن جهان جان را یافت وگر نه من دو جهان را به یکدگر زدهام نکرده است کسی جمع شور و شیرین را منم که برنمک انگشت نیشکر زدهام نیم چو سرو ز آزادگان، نمیدانم که دست خود به چه امید بر کمر زدهام شده است برق خس و خار هستیم صائب اگر به سوختهای خنده چون شرر زدهام