صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۹۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چو شانه مهر به لب با دو صد زبان زدهام که دست در کمر زلف دلستان زدهام درین بساط من آن سیل خانه پردازم که پشت پای به معموره جهان زدهام مرا به کنج قفس کیست رهنما گردد که برق بر خس و خاشاک آشیان زدهام به گوهرم صدف چرخ میکند تنگی ز عجز نیست که مهر بر دهان زدهام شده است خار ندامت جگر خراش مرا به سهو برگ گلی گر به دشمنان زدهام ز شرم بیادبی آب گشتهام هر چند ز دور بوسه بر آن خاک آستان زدهام به زور نرم دل آسمان نمیگردد و گرنه زور مکرر بر این کمان زدهام حذر کنید ز زخم زبان ناله من که من ز کوه غم این تیغ برفسان زدهام ز سرد مهری احباب در ریاض جهان تمام برگ سفر چون گل خزان زدهام ز بس به تیر خدنگ تو دادهام پهلو چو شیر دست به ترکش ز نیستان زدهام چگونه خون نچکد از کلام من صائب که تکیه بر دم شمشیر خونچکان زدهام