صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۹۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به حرف و صوت ز بوس و کنار ساختهام به بوی گل چو نسیم از بهار ساختهام توقع خوشی دیگر از جهانم نیست به وقت خوش من ازین روزگار ساختهام نیم چو شبنم گستاخ بار خاطر گل به خار خاری از آن گلعذار ساختهام به پای خم نبرم دردسر چون بیظرفان ز خون دل به میبی خمار ساختهام به آبروی خود از عقد گوهرم قانع ز بحر من به همین چشمه سار ساختهام نظر سیاه نسازم به مرهم دگران چو لاله با جگر داغدار ساختهام به من دورویی مردم چه میتواند کرد که با دو رنگی لیل و نهار ساختهام چو کودکان به تماشا زعبرتم قانع به رشته از گهر شاهوار ساختهام به من ز طالع ناساز غم نمیسازد وگرنه من به غم از غمگسار ساختهام مگر شود دل روشن ز جسم تیره خلاص چو شمع با مژه اشکبار ساختهام به راه سیل درین خاکدان ز همواری بنای هستی خود پایدار ساختهام به خون ز نعمت الوان عالمم قانع چو نافه با نفس مشکبار ساختهام شود خموش ز تردامنان ستاره من از آن به سوختگان چون شرار ساختهام به پای گهر من چرا ننازد بحر که قطره را گهر شاهوار ساختهام تهی زسنگ ملامت نمیکنم پهلو چو کبک مست به این کوهسار ساختهام ز ممسکی فلک از من دریغ داشته است به زخم خار اگر از خارزار ساختهام از آن به روی زمین بار نیست سایه من که من به دست تهی چون چنار ساختهام ز بوسه صلح به پیغام کردهام صائب به حرف از آن لب شکر نثار ساختهام