صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۶۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گر چه با کوه گرانسنگ گناه آمدهایم لیک چون سنگ نشان بر سر راه آمدهایم بر سیه کاری ما هر سر مویی است گواه گر چه خاموش ز اقرار گناه آمدهایم نیستم از کرم بحر چو عنبر نومید گر چه از خامی دل نامه سیاه آمدهایم پرده بردار ز رخسار خودای صبح امید که سیه نامه چو شبهای گناه آمدیم رایت فتح ز انگشت شهادت داریم گر چه در گرد نهان همچو سپاه آمدهایم شب ظلمانی ما نامه سیه چون ماند که به جولانگه آن روی چو ماه آمدهایم سبز کن بار دگر مزرع بیحاصل ما گر چه مستوجب آتش چو گیاه آمدهایم هست امید که نومید ز غفران نشویم ما که با هدیه مقبول گناه آمدهایم جان ما را به نگهبانی عصمت دریاب که ز کوته نظری بر لب چاه آمدهایم رحم کن بر نفس سوخته ما یارب که درین راه، عنان ریز چو آه آمدهایم نیست ممکن که شود خدمت ما پا به رکاب با قد خم شده آخر همه راه آمدهایم خوشهای چون مه نو قسمت ما خواهد شد در تمامی به سر خرمن ماه آمدهایم پاک کن از خودی آیینه خودبینی ما که به درگاه تو از خود به پناه آمدهایم این که در جامه زهدیم نه از دینداری است که پی راهزنی بر سر راه آمدهایم نیست انصاف نظر بسته گذاشتن از ما به امیدی به سر راه نگاه آمدهایم صائب این آن غزل حافظ والا گهرست که درین بحر کرم غرق گناه آمدهایم