صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۶۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما به ناسازی ابنای زمان ساختهایم وسعت حوصله را مهر دهان ساختهایم وقت ما را نکند موج حوادث ناصاف ما به این سلسله چون آب روان ساختهایم نه سر گفتن و نه ذوق شنیدن داریم با لب خامش و با گوش گران ساختهایم نقش امید جهان روی به ما آورده است تا چون آیینه به چشم نگران ساختهایم چون مه عید عزیزم به چشم همه کس تا ز الوان نعم با لب نان ساختهایم با گل روی تو در پرده نظر میبازیم ما از آن آینه با آینه دان ساختهایم از مروت نبود روی ز ما پوشیدن ما که با داغی از آن لاله ستان ساختهایم هوس بوسه زیاد از دهن ساغر ماست ما به پیغامی از آن غنچه دهان ساختهایم از هم آغوشی آن قامت چون تیر خدنگ ما به خمیازه خشکی چو کمان ساختهایم داغ سودای ترا در دل سی پاره خود چون شب قدر نهان در رمضان ساختهایم غوطه در آتش سوزنده چو پیکان زدهایم تا دل خویش موافق به زبان ساختهایم صائب از کلک سخنور چو عصای موسی چشمهها از جگر سنگ روان ساختهایم