صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۶۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما به پیغامی از ان تنگ دهن ساختهایم چو نی خامه ز شکر به سخن ساختهایم چشم ما بر زر گل نیست ز بیبرگیها ما چو بلبل به نوایی ز چمن ساختهایم لقمه بوسه زیاد از دهن جرأت ماست ما به حرف از لب آن غنچه دهن ساختهایم از شکر چاشنی حرف گلوسوز ترست همچو طوطی ز شکر ما به سخن ساختهایم محرم راز چو در دایره امکان نیست مخزن راز خود آن چاه ذقن ساختهایم نیست در مصر غریبی ز عزیزان خبری ما نه از بیپر و بالی به وطن ساختهایم بر تن از دار فنا بیجگران میلرزند ما ازین پنبه چو حلاج رسن ساختهایم نرسد دست چو ما را به گریبان سهیل با جگر گاه پر از خون چو یمن ساختهایم میل مرکز همه را نعل در آتش دارد ما به یاد وطن خون ز وطن ساختهایم بار دندان نکشد میوه جنت صائب ما به نظاره آن سیب ذقن ساختهایم