صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۴۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
کیستم من که ز فرمان تو سرگردانم؟ آب در دیده به صد خون جگر گردانم نه چنان آمده عشقت که به افسون برود نه چنان رفته ز دل صبر که برگردانم دارم آن صبر که گر در قدحم زهر کنند به سبکدستی تسلیم، شکر گردانم بروای ناصح بیدرد که روی دل من در شمار ورقی نیست که برگردانم پا مزن آنقدرای باده به خاکستر من که شبی در قدم شمع، سحر گردانم چند در دیده من باشی و از حیرانی گرد آفاق چو خورشید نظر گردانم؟ از عدم چون به وجود آمدیای عمر عزیز آنقدر باش که من رخت سفر گردانم بشنویای صائب اگر قصه شیرین مرا پرده گوش ترا تنگ شکر گردانم