صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۴۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چشم بیمار بلایی است که من میدانم زیر این درد دوایی است که من میدانم جلوه سرو برآورده بالای کسی است خوبی گل ز لقایی است که من میدانم هیچ جا گر چه ازو نیست که نازش نرسد ناز آن شوخ ز جایی است که من میدانم دست گلچین شود از خنده گلهای گستاخ خشم او لطف بجایی است که من میدانم جوهر خط که در آن آینه رو پنهان است زره زیر قبایی است که من میدانم از اداهای تو کوته نظران بیخبرند هر ادا تیر قضایی است که من میدانم گر چه این بادیه از بانگ جرس پرشورست گوش لیلی به نوایی است که من میدانم میشود باد مراد دل دریایی من نی اگر نغمه سرایی است که من میدانم همتی کز دو جهان است دست فشان میگذرد در زخم زلف دوتایی است که من میدانم در ره عشق که بال و پر او عریانی است راهزن راهنمایی است که من میدانم قبله مردم آزاده یکی میباشد در سر سرو هوایی است که من میدانم موج دریای حوادث دل چون آینه را صیقل زنگ زدایی است که من میدانم در خرابی است دو صد گنج سعادت مدفون جغد را فر همایی است که من میدانم زاهد کودن و ادراک لطایف، هیهات میو نی آب و هوایی است که من میدانم پیش قارون به ته خاک کند دست دراز حرص اگر حبه گدایی است که من میدانم راه از نشتر الماس نمیگرداند شوق اگر آبله پایی است که من میدانم عقده نه فلک از ناخن پا باز کند عشق اگر عقده گشایی است که من میدانم طبل رحلت که ازو بیجگران میترسند نغمه روح فزایی است که من میدانم راز پنهان مرا باعث شهرت صائب روی اندیشه نمایی است که من میدانم