صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۴۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هردم از شوق عدم ناله و فریاد زنم نه حبابم که گره بیهده بر باد زنم جوهر ذاتی من موجه دریای بقاست پیچ و خم چند درین بیضه فولاد زنم؟ نعل من پیش محیط است در آتش چون سیل تا به دریا نرسم ناله و فریاد زنم این قیامت که من از هستی ناقص دیدم نیست ممکن که به محشر در ایجاد زنم چه گشادم ز جنون شد که خردمند شوم؟ از خرابات چه دیدم که به آباد زنم؟ چهره ساخته ماه دلم کرد سیاه میروم صیقلش از حسن خداداد زنم چون کسی نیست که باری ز دلم بردارد چون جرس چند درین قافله فریاد زنم؟ صائب این زمزمهها از سر بیدردی نیست که صلا از نفس گرم به صیاد زنم