صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هست چون تاک پر از باده رگ و ریشه ما پیش خم گردن خود کج نکند شیشه ما عالم از جلوه معنی است خیابان بهشت که نسیم سحر او بود اندیشه ما قبضه خاک کجا دامن ما را گیرد؟ گردبادیم که در رقص بود ریشه ما دهن تیشه فرهاد به خون شیرین شد به چه امید کند کار، هنرپیشه ما؟ خوش بود در قدم صافدلان جان دادن کاش در پای خم میشکند شیشه ما بیستون تیغ به گردن کند استقبالش چین جوهر چو به ابرو فکند تیشه ما تن ما از الف زخم، نیستان شده است دل ما شیر و تن زخمی ما بیشه ما (دانه سوخته از برق نمیاندیشد غم عالم چه کند با دل غم پیشه ما؟) (لاله ما به جگر داغ پلنگان دارد پنجه در پنجه شیران فکند ریشه ما) سر مردانه خم باد سلامت صائب محتسب کیست که بر سنگ زند شیشه ما