صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۳۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
منم آن سیل که دریا نکند خاموشم کوه را کشتی طوفان زده سازد جوشم از ملامت نکنم شکوه ز بیحوصلگی سخن تلخ میتلخ بود در گوشم جوش من لنگر آرام نمیداند چیست نیست چون باده نارس دو سه روزی جوشم از خرابات مغان پای بروی نگذارم تا سبو دست نوازش نکشد بر دوشم چشم پرکار بتان ساغر خالی است مرا میگلرنگ چه باشد که رباید هوشم نیم ایمن ز پشیمانی بیانصافان به زر قلب اگر یوسف خود بفروشم گر چه از شمع تهی نیست کنارم شبها دایم از شرم چو محراب تهی آغوشم نیست از نوش چو زنبور به جز نیش مرا اگر چه نه دایره شدشان عسل از نوشم منم آن کودک بدخو که ز ناسازی دل نتوان کرد به کام دو جهان خاموشم چون به پای خم میسر نگذارم صائب؟ من که از باده گلرنگ فزاید هوشم