صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۳۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
من که از داغ جنون ساغر سرشار باشم خاک بر فرقم اگر منت دستار باشم روی در دامن صحرای جنون میآرم چند بنشینم و خط بر رخ دیوار کشم؟ مردمی مردمک چشم جهان بین من است پرده دیده خود در قدم خار کشم چشمم از نیش مکافات ز بس ترسیده است زهرهام نیست که ناخن به رگ تار کشم کاوش سینه ز صد کار برآورد مرا دست خود بوسم اگر دست ازین کار کشم از قماش سخنم صبح بناگوش ترست با چنین جنس چرا ناز خریدار کشم؟ من که از خرقه ناموس برون آمدهام چون سر دار چرا منت دستار کشم؟ به تغافل جگر خصم زبون میسوزم نیستم برق که خنجر به رخ خار کشم نیست در روی زمین گوشه امنی صائب رخت ازین لجه پر خون به سردار کشم