صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۴۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تاخت از سینه به مژگان دل بازیگوشم گشت بال و پر طوفان دل بازیگوشم من که در صومعه سر حلقه پیران بودم کرد بازیچه طفلان دل بازیگوشم من کجا، خنده زدن چون گل بیدرد کجا؟ کرد چون غنچه پریشان دل بازیگوشم گر چه در کنج قفس بال و پرم غنچه شده است میکند سیر گلستان دل بازیگوشم بیقرارست چو مو بر سر آتش، تا شد زلف را سلسله جنبان دل بازیگوشم همه شب در تن مجروح ز بیآرامی میکند سیر چو پیکان دل بازیگوشم هست چون برق نمایان ز رگ ابر بهار از سر زلف پریشان دل بازیگوشم نیست از ترکش پر تیر خطر پیکان را میزند بر صف مژگان دل بازیگوشم بس که زد قطره به هر کوچه بآورد آخر گرد از عالم امکان دل بازیگوشم همچو طوطی که ز آیینه به گفتار آید شد از آن چهره سخندان دل بازیگوشم نیست ممکن که به فکر من بیدل افتد صائب از حلقه طفلان دل بازیگوشم