صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۲۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از دل سوخته اخگر به گریبان دارم سینهای گرمتر از خاک شهیدان دارم ساده از نقش تمناست دل خرسندم عالمی امنتر از دیده حیران دارم به تهیدستی من خنده زند موج سراب دامن بحر به کف گر چه چو مرجان دارم قسمت زنگی از آیینه روشن نشود انفعالی که من از صاف ضمیران دارم هر که محروم شد تا از نان جوین میداند که چون خون در جگر از نعمت الوان دارم خرقه پوشیدن من نیست ز بیدار دلی پای خوابیده نهان در ته دامان دارم بوی خون شفق از خنده من میآید گر چه چون صبح به ظاهر لب خندان دارم چون تو از پشت ورق روی ورق میخوانی حال خود از تو چه پوشیده و پنهان دارم؟ گر چه چون شانه ز من باز شودهر گرهی سری آشفتهتر از زلف پریشان دارم میکند شهپر پرواز قفس را صائب خار خاری که من از شوق گلستان دارم