صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا چه گل ریشه دوانیده در اندیشه ما؟ که رگ ابر بهارست رگ و ریشه ما کوه قاف از سپرانداختگان است اینجا که دگر تیغ شود پیش دم تیشه ما؟ پایکوبان به سردار رود خود حلاج پنبه بردارد اگر از دهن شیشه ما پنجه عجز گشاید ز دل سنگ گره میکشد آب خود از مغز گهر ریشه ما آرزو در دل ما بر سر هم ریخته است میرود برق، نفس سوخته از بیشه ما از دعای قدح آید به سلامت بیرون غوطه گر در جگر سنگ زند شیشه ما سخن سخت نگوییم به دشمن صائب نیست چون سنگدلان دلشکنی پیشه ما