صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۲۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چند از ساده دلی زخم هوس بردارم؟ به که این آینه از پیش نفس بردارم من که چون برگ خزان بام و پرم ریخته است به چه امید دل از کنج قفس بردارم؟ آفت حرص ز شمشیر دو دم بیشترست چون دو دست از سر خود همچو مگس بردارم؟ گل به دشمن نزنند اهل مروت، ورنه من نه آنم که زبونی ز عسس بردارم راه خوابیده ز بیدار دلان میگردد دست اگر از دهن خود چو جرس بردارم عشق خواهد ز هوس کرد سبکبار مرا از ره سیل چه افتاده که خس بردارم؟ آنقدر مهلت از ایام توقع دارم که از آیینه دل زنگ هوس بردارم زان بود بستر و بالین من از گل چو نسیم که خس و خار ز راه همه کس بردارم در شبستان جهان روشن از آنم چون صبح که غبار از دل عالم به نفس بردارم بلبلی نیست درین باغ ز من قانعتر فیض آغوش گل از چاک قفس بردارم