صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۰۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گر چه از مشق جنون خواب پریشان شدهام خط آزادی اطفال دبستان شدهام خود فروشی است گران بر دل آزاده من راضی از جوش خریدار به زندان شدهام منم آن کشتی بیحوصله در بحر وجود کز گرانباری خود تشنه طوفان شدهام منت ابر بهارست مرا بر خس و خار تا درین بادیه از آبله پایان شدهام شهر افسردهتر از خاک فراموشان است تا من از شهر چو مجنون به بیابان شدهام غوطهها در عرق خود زدهام چون گل صبح تا سرافراز به یک زخم نمایان شدهام آب را سرو اگر سر به گلستان داده است من زمین گیر از آن سرو خرامان شدهام بیتأمل دل سنگین تو میگردد آب گر بدانی چه قدر تشنه باران شدهام دل سیلاب به ویرانی من میسوزد بس که در حسرت تعمیر تو ویران شدهام مشق نظاره روی تو مرا منظورست اگر از جمله خورشید پرستان شدهام از کلف چهره من چون مه کنعان پاک است رو سیاه از اثر سیلی اخوان شدهام مژه در چشم ترم پنجه مرجان شده است تا نظر باز به آن سیب زنخدان شدهام میگزم در حرم وصل ز محرومی دست خشک در بحر چو سرپنجه مرجان شدهام به زبان آمده صائب در و دیوار به من تا سخنگوی و سخنساز و سخندان شدهام