صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۰۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گر شوی با خبر از سوز دل بیتابم دم آبی نخوری تا نکنی سیرابم محرمی نیست در آفاق به محرومی من عین دریایم و سرگشتهتر از گردابم شور من حق نمک بر همه دلها دارد نیست ممکن که فراموش کنند احبابم بس که آلوده عصیان شدهام، میترسم که درین گرد زمین گیر شود سیلابم نبض من چون رگ سنگ است ز جستن ایمن بس که سنگین شده ز افسانه غفلت خوابم خامشی داردم از مردم کج بحث ایمن نیست چون ماهی لب بسته غم قلابم برگ عیش است مرا باعث غفلت صائب همچو نرگس برد ایام بهاران خوابم