صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۰۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دست در دامن آن زلف معنبر زدهام باز بر آتش خود دامن محشر زدهام شمع بیدار دلان روشنی از من دارد آب حیوان به رخ خضر مکرر زدهام برق عشقم که به بال و پر پرواز بلند قدسیان را سر مقراض به شهپر زدهام بستهام از سخن عشق به خاموشی لب مهر از موم به منقار سمندر زدهام نیست یک سرو که پهلو به نهال تو زند بارها در چمن خلد سراسر زدهام سر خط راست روی جاده از من دارد صفحه دشت جنون را همه مسطر زدهام صفحه خرقهام از بخیه هستی ساده است همچو سوزن ز گریبان فنا سر زدهام گر چه زاهد نیم، آداب وضو میدانم شستهام دست ز سجاده و ساغر زدهام چون صدف کاسه در یوزه به نیسان نبرم به گره آب رخ خویش چو گوهر زدهام من و اندیشه آزادی از آن حلقه زلف؟ رزق پرواز شود بالم اگر پر زدهام! صائب آن بلبل مستم که ز شیرین سخنی نمک سوده به داغ دل محشر زدهام